( راز تنهایی ) نــــــــــه آرامـــــم ،نــــــــه خــــــندانــــم نـــــــه بــــی تـــــابـــــم، نــــه شــادانـــم نــــــــه دل رابــــســـتــه ام در زلـــــف نــــــه دردام ســـیه چشــمی شب آرامــم خــــودم هســتم ، دل دیــوانه ام هست و هـــــــــزاران رازتــــــنـهایـــــی. ( آصیف سعادت استهکلم سویدن گوشه کمپ)
+ نوشته شده در Tue 13 Oct 2009ساعت 2:55 PM توسط آصیف سعادت |
شعر از سروش عزیز وصف حال من مسافر در غربت
از آن سوی گندمزار شما ل با بو عطری از دامن وای ............ ! چه تصادف بزرگ و پر ارزش درود بی پایان نثار سروش دوست داشتنی ام با قلم نویسایش. وصف خیالم را چه زیبا در قالب شعر بیان کردی که مرا به یاد آن روزهای بردی که هرگز بر گشتنی نیست فقط حسرت ها جایش را پر کرده. وحالا سیری بر فراز قله های بلند هندوکش که شاید ازآنجا بیتوان دوستان دور افتاده را از دور تماشا کرد. در نا کجا آباد...!
دخترکی می آید ،
شاید پای مزار ، چشم بادامی زیبا روی با دو تا عروسکی می آید
شاید حاجتی دار برا ی
مسافری در غربت
، در دامنه ای تیپه ای چو پان
به توله نوای محبت می نوازد
به ساز نی لبک عشق
و سعادت در فرا اقیانوس ها در گوشه ای
ویا در جمعی
یاد زیرک می کند
یاد .و خاطراتش را در لابلای گیسوان پیج اند ر پیج دخترکی
از دیار خود ش میپالد شاید همانند باشد یارش را
و ما نمیدانیم
نمی دانیم
نمی دانیم
درود بر سعادت عزیز
طاهر سروش هستم
چیزی برایت نوشتم
شاید به مزاجت خوش نخورد
و من نمی دانم
تصادفا به خانه ات سر خوردم
چه زیبا و با احساس می نویسی عزیزم
گلی از گلستانت چیدم
و کاشتم کنار گل مریم
در زمین شخم زده ام
سعادت مند باشی مهربان
فقط چند تا عکس ازت دارم در باغ بالا و بند قرغه
پر خاطره بمانی.
کاش ازین تصادفات هر روزه در مسافر در غربت رخ بدهد 
هه هه هه
+ نوشته شده در Mon 28 Sep 2009ساعت 11:38 PM توسط آصیف سعادت |
و برای تو ماندن به خاک تو مردن و به عشق تو سوختن و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن و به عشق و دنیای تو نرسیدن تو درختی هستی پر میوه پر از بار و پر از مهر منم آن میوه دور افتاده ات که میوه های تو را میشه از شرق تا به غرب از شمال تا به جنو ب و اینجا از اروپا ... دستچین کرد ای کاش میدانستی بی تو زندگی دردناک ترین مرگ است و مرگ گوارا ترین زندگی بدون تو وبه دور از دست های مهربانت چون زرسنگ و شیخ مازار سورخولو و نوله زندگی چه تلخ و ناشکیباست ای کاش میدانستی مرز خواستن کجاست و ای کاش میدیدی قلبی را که فقط برای خاک و چشمه ساران تو می تپد. تقدیم به دوستداران زیرک( آصیف سعادت )
+ نوشته شده در Fri 24 Jul 2009ساعت 1:31 AM توسط آصیف سعادت |
انتخابات
از همه طرف صدا می آید ،
از تلویزیون ها
از دیوار های پر از پوستر
های و هوی عجیبی ست
های و هوی انتخابات سال نو
همه پرچم افغانی اش را به دوش دارند
جیغ های سبز ،
دروغ های سرخ ،
خیال بافی های سیاه.
ولی اکنون به این روز سیاه افتاده ایم
آری
وطن را خالی از اندیشه های ناب می بینم
در این هرج و مرج تکراری ،
دلم سکوت سبز می خواهد.
(آصیف سعادت استکهلم سویدن)
+ نوشته شده در Mon 15 Jun 2009ساعت 10:38 PM توسط آصیف سعادت |
مرا اينگونه باور کن... کمي تنها، کمي بيکس، کمي از يادها رفته... پدر هم ترک ما کرده،اما..! مادر کجا رفته؟! نمي دانم چه رازی هست در آنسو؟ که شايد هم به جرم آن، غريبــي و جــدايـي هست؟ مرا اينگونه باور کن ... مرا اينگونه باور کن... کمي تنها، کمي بيکس، کمي از يادها رفته... که یار هم ترک ما کرده، نمیدانم کجا رفته؟! نمي دانم چه رازی هست در آنسو؟ مرا ازخویش میرانند و یا هرگزنمی شناسند؟ که شايد هم به جرم آن، غريبــي و جــدايـي هست؟ مرا اينگونه باور کن ... مرا اینگونه باور کن ..... مرا اینگونه باور کن ..... ( سعادت استکهلم سویدن)
+ نوشته شده در Tue 12 May 2009ساعت 5:18 PM توسط آصیف سعادت |
سعادت تنها شد
دلم برایت تنگ شده عزیزم مي خواهم ببينم ات نمي توانم بين ما ديوارهاي سنگي وفاصله فاصله ي يک عمر مي دانم بغض ترانه ها را شکستم مي خواهم بگویم عاشقت هستم درعين ناباوري يک شب خالي گذاشتي هر دو دستم نيمه شب از خواب پا مي شوم نيستي پيشم باز ديوانه مي شوم دوري تو تيشه زد به ريشه ام نيستي پيشم بي صدا پهلو به پهلو می شوم گونه هایم خيس از شبنم غم نيستي پيشم انگار سعادت ام تمام شد.
+ نوشته شده در Wed 28 Jan 2009ساعت 11:24 PM توسط آصیف سعادت |
اینجا سرزمین من نیست
همان قسم که آمدم
باید دوباره پس روم
چه پیاده با پای
چه سوار اسپ وصندوق پشت موتر
تریلی با تریلی
مثل مار باید بخزم
حراس از له شدن ندارم
منم که یک مورچه بیش نیستم
هوای این سفر مرا می خورد
ببین .......!
که باز دود است اطرافم!
هوا سرد سرد شده است.
مثل زمستان دوره کودکی،
وای...........!
دندان هایم به هم می خورد
و دست هایم
چشمانم آبی ست
جایی را نمی بیند.
ای کاش همه این راه
کابوس بود
تا نفسم بند می آمد!
حالا میان کویری ایستاده ام
و باد زیر پیراهنم می وزد!
( آصیف سعادت سویدن ) گوشه کمپ
+ نوشته شده در Mon 15 Dec 2008ساعت 7:51 PM توسط آصیف سعادت |
نفرین نمی کنم
که کور شوی!
یا این که یک تصادف سخت
تکه تکه ات کند!
نفرین ات می کنم که درخت اروپایی شوی!:
که هزار بار بمیری و زنده شوی!
درخت های اروپا یی
بچه های با ادب طبیعت اند
ـــ قاعده را خوب می دانند!ـــ
سر وقت بیدار می شوند
سر وقت هم قرار مرگشان را می گذارند.
اما من...!
من بیچاره ...!
هیچ گاه یک درخت اروپایی نبوده ام!
( سعادت .. سویدن )
+ نوشته شده در Sun 30 Nov 2008ساعت 4:44 PM توسط آصیف سعادت |
امشب از پلكهاي خستهام خمیازه می بارد قلمی برميدارم روي صفحهي سفيد دلم آينهاي رسم ميكنم تا ببينم چگونه توازنِ من و تو را بر هم زدند امشب هيچ چيز شبيه خودش نيست (از اشياي اين اتاق گرفته، تا همهي خاطراتي كه از زهنم عبور ميكند) امشب حتّي قلم كه سبز مينويسد سرخ خوانده ميشود و خوش بختتر، كاغذهاي سفيدي هستند كه هي مينويسي وپاک اش می کنی امشب دلم، مقدار اندكي شعر ميخواهد تا تمام شعورم را به بازي بگيرد آری ......!تا تمام شعورم را به بازي بگيرد. ( آصیف سعادت )
+ نوشته شده در Sun 9 Nov 2008ساعت 3:47 PM توسط آصیف سعادت |
هیچ
نمی دانم چرا هر چه سعی میکنم دیگر هیچ کلمه ای متولد نمی شود در زهن خسته ام و هنوز کماکان تا اطلاع ثانوی مانده و دیق ام دل تنگ تنها ساحل زندگی ام هستم. امشب می خواهم از هیچ حرفی بنویسم. یعنی دقیقا بعد از دور افتادن از دیار فهمیدم که آن آب که در کوزه داشتم نمی شود در اینجا آبش را خورد ! دستم از کلمات ا جباری لاتینی خسته شده .میفامین اگر راست اش را بخواهیدامشب بغض انگشتانم ترکید کلی از من گلایه کرد با صدای خفته اش گفت :از چب دویدن خسته شده ام .پس همه چیز ات به هیچ .! آهای آقا.......! احساسهایت به هیچ شعرهایت به هیچ اشکهای خورده و نخورده ات هم به هیچ هر چه هست را به هیچ می خرم. بگذر از هوای عشق و باریدن مژگانت غلافشان کن! حیف نیست؟ از شما حیف نیست که فریادهای خسته ات فقط دود و سیگار می شوند؟ لحظه هایتان تباه شعر می شوند؟ دستهایی چنین نجیب قادرند پول دربیاو رند پول بشمرند! آی آقا ! با شما هستم دردهایت به هیچ غصه هایت به هیچ هر چه هست را " به هیچ" می خرم حیف نیست؟ از شما حیف نیست چنین خسته و خسته دور افتاده در کنج " کمپ" انگشتانت تباه دو تا تار دنبوره می شوند؟ گوش کن با شما هستم دانشگاه ات به هیچ دانشکده ات هم به هیچ هر چه هست را " به هیچ" می خرم هر چه هست را " به هیچ" می خرم. ( آصف سعادت سویدن )
+ نوشته شده در Thu 25 Sep 2008ساعت 0:57 AM توسط آصیف سعادت |
دلتنگم، دلتنگ تمامی لحظاتی که عبورش را حس نکردم ،آن دقایق آن لحظات خوب و بد برایم دست نیافتنی شده ، آهنگ عزیز راست می گفت که این ها همه روزی خاطره می شوند. حالا من دلتنگ آن خاطراتم ، دلتنگ شادی و غم، شوخی و خنده و حتی جنگ انداختن روزهای بچگی مان که بر سر یک هیچ بود. چه زود می گذرد زمان ، ما بزرگ می شویم و خاطراتمان کهنه . حال دیگر امشب من حال و هوای آن روز ها را مرور میکنم و به یاد همدیگر ، در فکر همدیگر اما کمی دور از یک دیگر بخندیم و شاد باشیم . هیچ وقت فکرش را نمی کردم که یک روزی این چنین دور از همه در کنج کمپ تنها تنها ودلتنگ فضای ، دانشگاه و دوستانم شوم ، اما مثل این که چاره ای نیست باید کمی صبور بود. دوستان خوبم آهنگ . پدرام .افغانستانی .اکبری . با هنر . سیرت . سروش ........!از شما متشکرم به خاطر تمام لحظاتی که با من بودید و شادی و غم هایتان را با من قسمت کردید. و هان ...! خواهش ام اینست که بازهم تنهایم نگزارید اینجا.اگر دستم را رها کنید واقعا که نامردیست. (آصف سعادت گوشه کمپ سویدن استهکلم)
+ نوشته شده در Thu 28 Aug 2008ساعت 7:42 PM توسط آصیف سعادت |
سکوتم را فریاد خواهم زد باران زده شبی درکنج کمپ های لعنتی یا حسرت های زندگی ......... تــــــــولـــــــــد
تولدام سلام...خوش آمدي
...چرا ناراحتي؟ نكند از اينكه باز هم غريبانه متولد شدي و غريب آمدي دلخوراستي؟ سرات رابالا بگير اينبار عشق به تو لبخند زده و تبريك گفته...باز چه است؟ منتظر چه هستی؟ منتظر كي؟ خسته نشدي؟ بگو ۱۷ سالگی ام سلام
.من نمي توانم؟ چرا؟... مم من من که که
................!مي فهمم بازهم آنچه كه مي خواستي نشد...مي فهمم خاطره هاي غريب و گمشده اي از به دنيا آمدنت داري...چرا گريه مي كني؟ تو كه ديگر عادت كردي...خيلي وقت است اشك نريختي، حالا روز ميلادت حيف نيست؟ چرا نمي گوئی به دلت چه خبراست؟ چرا گب نمي زني؟ دلزده نشدي از يک عالم حرف های انبار شده؟ چه وقت مي خواهي اينها را بگوئی؟ تو حالا بزرگ مي شوي، حالاخيلي ها آرزوي بزرگي و سن سال تو را دارند...به بچه ها و كودك ها نگاه كن...باز كه بغض كردي، دوست داشتي جاي آنها بودي؟ جاي آنها هم كه بودي همين حالا را مي خواستي....چرا روی ات را برمي گرداني؟ نكند از من هم دلخوراستي؟
حق داري...اينجا را به تو حق مي دهم...من هيچ وقت كاري برایت نكردم...هديه من به تو هميشه غصه بوده و حسرت...مي دانم حسرت خيلي چيزها را داري...مي فهمم در اين روز مثل بچه ها حسرت خيلي چيزها به سرت مي زند...مي فهمم خیلی مدت هاست نه شمعي برایت روشن شده نه ازات خواستن پوفش كني... شاید هم هیچ شمعی را در زندگی پوف نکرده باشی این که حقیقت است آری......! بميرم برایت كه حتي ازات نخواستم آرزو بكني...تو كه خوب مي فهمی آرزوي تو با من سرابه...به چه دلخوش استي؟ مي فهمم برایت کف نزدن، چيغي نكشيدن، هورا نكردن و تو غرق نشدي...شاد اگرشدي ولي غرق اش نشدي...يک چيزي را كم داري نه؟ اينقدر مظلوم مرا نگاه نكن، چقدر مي خواهي به رخم بكشي كه حقيرم و مقصر...لازم نیست که خاطره هاي بد تولدات را به من بگوئی ...حق داري
....!اين ها را ياد بگير، ديگر ۱۷ ساله شدی، بزرگ شدی، بزرگ ببين، دل ات از خواسته هاي ميلادات بزرگتر كن براي تو هيچ اتفاقي نمي افتد...از تمام دلتنگي ها و غريبي هایت بگذر، تو خدا را داري با دوستان خوبي كه هرگز در اين لحظه ها تنهایت نماندن...! البته یک روزي خود ات تولد ات را براي خود ات راه اندازی كن...براي خودات كيك بگير، شمع بگذار، رویش نوشته کن تولدام مبارك و هي چک بزن، چيغ بكش، گريه كن...فریاد بزن و گريه كن و عكس بگير...بگذار هميشه تنهايي بزرگ ات كند...حالا بازهم مرا ببين...هه هه هه هه هه هه هه هه هه
تولد ۱۷ ساله سلام هورا هورا هورا هورا
...........!+ نوشته شده در Thu 24 Jul 2008ساعت 3:50 AM توسط آصیف سعادت |
det är bara att kliva på mig jag inslig 
+ نوشته شده در Sun 20 Jul 2008ساعت 11:5 PM توسط آصیف سعادت |
زندگی من یک داستان است . یک داستان مثل همان داستان های که حا جی مامایم و بزرگان که در فضای سرد زمستان بالای سرخی تاوخانه با یک کاسه گندم بیریو و یک چایجوش چای سیا برای ما میگفتن. مثل داستان جن و پری. داستان یوسف زلیخا و امیر ارسلان رومی و........!راستی حالا مادر بزرگا و حاجی ماما از این قصه ها میگوید؟ هنوزم بچه ای پیدا میشود که داستان بزک چینی را بشنود و باور کند و شب ها خواب اش را ببیند؟ راستی دنیای بچه ها هنوزهم قشنگ است؟هنوزهم پاک است؟ یاکه دنیای آنها شده بازی های کامپیوتری؟ اصلا حوصله شنیدن قصه را هم دارند؟ خدایا چرا قسمی گب می زنم انگار دوران بچگی ام خیلی دور بوده؟نه همین پشت سرم است کافیه رویم را برگردانم که ببینم یا نه؟ کافیه فقط چشمهایم را ببندم باز من میشوم همان بچه چند سال پیش. خدایا نکند من بزرگ شدم.
همیشه دلم میخواست حداقل یک جائی بی سانسور گب بزنم.از خودم از زندگی ام.بگویم من همین ام که هستم.خوب یا بد.اما حالا هم حتی اینجا باید زندگی ام را سانسور کنم که مبادا کسی که نباید همه چیز زندگی ام را ببیند. اما از حالا هر روز زندگی ام را اینجا می نویسم.چرا که نوشتم زندگی می کنم .آری زندگی می کنم .
+ نوشته شده در Sat 7 Jun 2008ساعت 4:17 PM توسط آصیف سعادت |
تنهائی مردد
ســـــــــلام دوســتان خو بـــــــــم امروز از خستگی روزهایی که میگذرد و از روزهای خسته ای که میگذرد خسته ام.....! خسته ام........ میفاموم که واقعا نسبت به وبلاگم بی مهری میکنم. آری این نامردیست که هر وقت که دلم تنگ میشه هیچ به وبلاگ و خانه خوبم سر نمی زنم. بهتر از اینجا نمیتوانم جایی برای خالی کردن خودم پیدا کنم. گاهی وقت ها دلم میگیرد . گاهی وقت ها آنقدر دلم میگیردکه از انقباضش تمام دلتنگی هایم خورد میشه. اصلا دیگر دیده نمیشه. چون در این موقع ها اشک مجال نفس کشیدن را به دلتنگی ها هم نمیته. ولی کی گفته مرد نباید گریه کنه؟ مرد خیلی بهتر از زن میتانه گریه کنه چون هر قطره از اشک مرد هزاران قصه ناگفته دارد. نمیفاموم چرا اینقدر امروز دلم گرفته. البته میفاموم اما فکر نمیکردم که دلم بری چنین موضوعاتی هم بگیریه. یک شعر از فروغ فرخزاد میمانم چون حال من را بهتر از خودم میتانه بگویه. كسي به فكر گل ها نيست
كسي به فكر ماهي ها نيست
كسي نمي خواهد
باوركند كه باغچه دارد مي ميرد
كه قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است
كه ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهي مي شود
و حس باغچه انگار
چيزي مجردست كه در انزواي باغچه پوسيده ست
حياط خانه ما تنهاست
حياط خانه ي ما
در انتظار بارش يك ابر ناشناس
خميازه ميكشد
و حوض خانه ي ما خالي است
ستاره هاي كوچك بي تجربه
از ارتفاع درختان به خاك مي افتد
و از ميان پنجره هاي پريده رنگ خانه ي ماهي ها
شب ها صداي سرفه مي آيد
حياط خانه ي ما تنهاست.
+ نوشته شده در Fri 6 Jun 2008ساعت 8:47 PM توسط آصیف سعادت |
دوباره شب ، دوباره سکوت ، دوباره تنهایی ، دوباره من و یک دنیا خاطره .
دوباره تنها شدم دوباره دلم تنگ است به اندازه ی غم یک گل پژمرده.
به اندازه ی سوز و تب یک دشت باران نخورده .دوباره باز به این گوشه کمپ آه ه ه
سلام....
خوشحالم از اینکه به من سر زدید
قلب شکسته و اسیر ام قربان همه شما که به وبلاگ من سر میزنید
+ نوشته شده در Thu 8 May 2008ساعت 1:31 AM توسط آصیف سعادت |
تقدیم به زیباترین معجزه ی زندگیم
قسم به چشمها یت عزیزم
بـــــــــعـــــــد از ایــــــن
جز تو گلـــــــــــــی بو نکنم
جز به تــــــو و به خوبی هایت
به هیچکسی خو نکنـــــــم
قســــم بــــه نــام زیـــــبایــت
کــــــــــه تــــــو را
تنـــــها نگذارم
بـــــعـــــد از ایـــن
نا م تـــو رافریاد می زنم
تاآخرین دم آخریــــــــن
قطره به قطره خونم را
هرجا به نام ات می کنم
دلخوشی های دنیا را
خودم به کام ات می کنم
می برم ات ای نازنین
یـــــــک جــــــای دور
خیـــــلــی خــــیــــلی دور
می شوم برایت سنگ صبور
برایت یک خانه گلی می سازم
پر از رنگ و پر از نـــــور
روحم دلم جـــانم همه همه ........! را
نذر نگــــــاهت می کنم
ســـــویـــدن را فـــدای آن
چهــــره ی ماه ات می کنم.
من که یک مرغ اسیرم
نگاهم مانده در کنج نگاهت
خاطرات کودکی ام را
جستجو در کمپ نگاه ات میکنم.
( گوشه کمپ مان)
+ نوشته شده در Tue 29 Apr 2008ساعت 1:9 AM توسط آصیف سعادت |
ازجــنس عـاشـقی ام آنـــــروز چــقـــدر زیــبا بــود و او چــــقــدرزیــبـا تــــر هـــوا چـــقـدر بـهـــاری وبـارانـی دلــــم صــاف صــــاف آنـســوتــر درخــت انــاری از جــنــس عــاشــــقـــی ام بــا انــارهـــای تــازه تــازه خــود نــمــائــی کـــه مـــی کـــرد واقـــعــــآ کـــه مـــی ارزیـــد انـــارهـــایـــش را دســت چــیــن کـــرد پــروانــه هـــم نـشــسـتـه بــ-ود رویــش چــه بــال هــای ظــریــفــی داشــــت تــکان تــکان مــی خـــورد پــــرک پــــرک مــــی زد وقـــتـی درســــت بـنگــری چــادر گــاجــی ازجنـس پـاکــسـتانـی.
+ نوشته شده در Mon 21 Apr 2008ساعت 7:16 PM توسط آصیف سعادت |
با سپید می نویسم برسیاه.....! آه.... ... .! چقدرخسته ام کرده این فضای لعنتی. 
+ نوشته شده در Mon 21 Apr 2008ساعت 0:9 AM توسط آصیف سعادت |
چشمان آدم کش
اولین باری بودکه زنگ زد.گیج کننده بود.نفهمیدم شماره ام راازکجاکرده بود.
یکسال قبل فقط برای یکباردیده بودم. جسورانه قرار ملاقات ازمن خواست خیلی جسورانه باورم نمی شد.حرف که میزد صدایش میلرزید.قرار مافردابود.
ندانستم چرا صبح زوداز خواب بیدارشدم.رفتم حمام کردم لباس هایم را پوشیدم بی صبرانه منتظرساعت ۹ بودم. پیچ وخم کوچه های شهر ماگیج کننده وبی نام نشان بود.همیشه در کوچه ها گم میشدم.
آنروزعاشقانه دستهایش راگرفتم گرمای عجیبی سینه وجانم را میسوزاند.عطرعجیبی پراگنده بود.حالت داشتم وصف نا پذیر گوئی به آسمان بودم به من لبخند میزد.منتظر جوابش بود گوئی هوش ازسرم پریده بود.نبض اش رابادستانم حس می کردم.آسمان زمین همه چیز مال من است.
آتش به دلم به پابود آتش بالا تر از زمان و جسم.تنها چیزی مراآزارمیداد شرم داشتم به (چشمان آدم کش) اش نگاه کنم.لیاقت اش رانداشتم .ازبی آبروئی گریه ام گرفت من کجا و آسمان کجا؟
احساس کردم که اوهم گریه می کند.سرم را بلند کردم بی اختیار دستم را روی صورت اش گرفت. و همان قسم اشک می ریخت درکش برایم مشکل بود.این من بودم که باید گریه می کردم. چون ناخدای ظالم کشتی دیگری بر ساحل قلب کوچک من لنگر انداخته بود دگر جائی برای او نمانده بود که اوووووووووو............! از آن خبری نداشت.
خدایا .....!
کاش میدانست که هیچ وقت سراغم را نمیگرفت.
گریه مال من است. فرار از آن من است. من لیاقت نگاه آدمکش تورا ندارم دوست...................! بگذار این عشق را در سینه ام زندانی اش کنم. و به تو پر پرواز دهم.
وحال توئی که هیچگاه آنطور که لیاقت توست کلمه ئی درتوصیف ات بگویم.تنها درین جا جمله ئی زیباست که به من جرائت نبشتن نداده است اینکه...........!
دستم اگربلرزدامشب
دلم هنوزمی نویسم
نامه برای دوست
که دل می لرزد هنوز
به نام خوب تو
بهار سبزه می کند
آن جیل پسته را
که هدیه دادم ات
سبز کرده است یا نه؟
هر دانه اش یک سالیست تاوصال دوست
صدسال مانده است تاوصال دوست
چشمم به راه مانده
تا در نگاه آدمکش اش
گره خورد
نگاهم درنگاه دوست........!
+ نوشته شده در Wed 16 Apr 2008ساعت 0:27 AM توسط آصیف سعادت |
